Een glimlach van licht

 

Verlangen naar licht, dat zit best diep. Overal kom je het tegen. Een soort oerverlangen. We kunnen gewoon niet zonder licht. Licht geeft kleur, warmte, gloed. In deze weken van steeds langer wordende donkere nachten brengen we graag wat licht. Met kaarsen, met kerstversiering. Blijkbaar hebben wij mensen wel behoefte aan wat licht. Ik in ieder geval wel. En ik kan me nog dat stel herinneren dat ik op TV zag. Ze hadden hun hele huis vol gezet met verlichte kerstbomen. Net als die vrouw die vertelde dat ze het maar heel erg rommelig vond in de wereld en maar een extra kribje in haar kerststal had geplaatst. Ik denk dat ik haar wel begrijp. Er is veel donker en chaos.  

Toch vieren we straks dat God zelf licht en hoop komt brengen. Geen schreeuwerig licht, dat het donker overschreeuwt, net doet of er geen donker is, onrecht, pijn, verdriet, rouw. Sommige mensen zien op tegen het kerstgeweld, vinden het té licht met kerst.  Dat schreeuwerige licht is niet het licht van God. God kwam het licht heel dicht bij ons brengen. In ons donker. Licht waar je makkelijk aan voorbij kijkt. Het scheen in een klein kind in een voedertrog.

Maar dit kind is een geweldig teken van hoop! Een glimlach van licht.  

Hij is het bewijs van Gods grote liefde voor ons. En voor deze wereld. Hoeveel rommel wij er soms ook van maken. God laat ons niet los. Deze wereld gaat hem aan het hart. In Jezus zoekt hij ons zelf op en biedt hij zijn vrede aan: ‘Vrede met jou’. Zijn licht liet zich niet doven. Zelfs niet als hij wordt afgedankt, verstoten, gedood. Dat kind kan het donker aan.

Het licht is niet van ons. Jezus is niet van ons. God is ook niet van ons. Maar Goddank kan zijn licht wel weerkaatsen op gezichten van mensen. Net zoals kaarslicht op onze gezichten weerkaatst.
Ik zie uit naar een mooie advents- en kerstperiode en vele mooie ontmoetingen en glimlachen van licht!