Blog Jerrit: De overstap van stad naar platteland

Afgelopen zomer appte Marleen Blootens of ik een preekbeurt van haar wilde overnemen in Baambrugge. Ik was er niet zo happig op, maar ze drong aan: “het is echt een leuke club.” Ik ging overstag en ik trof in Baambrugge, een dorpje onder Abcoude, inderdaad een bijzondere gemeente aan. Uiteindelijk heeft dit geleid tot een ‘toezegging van beroep’, dus als ik in de komende zomer afstudeer mag ik een beroep verwachten uit Baambrugge. Sara en ik zijn hier heel gelukkig mee!

En tegelijk doet het een beetje pijn om de kerken en het diaconale gebeuren in Oost achter te moeten laten. Ik zal vooral de mensen gaan missen: de vrijwilligers van de inloopochtenden, de collega’s van Re-Play en Buurthulp Oost, de bezoekers, de leden en collega’s van de kerken in Oost, de collega’s bij de Diaconie en in de diakenen waar ik veel mee heb samen mogen werken. En de buurt, met haar (meestal) vrolijke verscheidenheid.

Hoewel ik in beginsel geen fan was van de presentiebenadering (er zijn voor en met anderen), omdat het mij wat weinig effectief leek en nogal veel geduld vraagt, zie ik nu dat daarin vooral de kracht ligt van de kerk in de buurt. De kerk ‘is’ er voordat wij er zijn, aan ons gegeven in Jezus Christus,  en wij worden daarin opgenomen. Niet omdat we het zo goed doen, niet omdat wij het verdiend hebben, maar omdat wij in liefde worden aangenomen door God. Dat geeft een ontspanning. Dat is ook wat wij met onze activiteiten en inloopochtenden beogen: iedereen is welkom, ongeacht afkomst en prestaties in het leven. Daarom werken we niet teveel met doelgroepen en zijn we ‘bewust ongespecialiseerd’. We proberen er gewoon voor elkaar te zijn. Dat is de belangrijkste les die ik meeneem.

Wat ik minder zal gaan missen is de uitgebreidheid van het netwerk in Amsterdam en Oost, althans de mensen ga ik wel missen, maar de bijeenkomsten niet. Bijna elke partij in dat netwerk wil zich namelijk profileren, wil in gesprek gaan met andere netwerkpartners, wil ‘verbindingen’ leggen. Denk hierbij aan de welzijnsorganisaties, het stadsdeel, andere buurtorganisaties, maar ook aan kerk en diaconie. We moeten allemaal van elkaar leren en dat vraagt om heel veel bijeenkomsten en platforms waar dit moet plaatsvinden. De ene keer effectief, de andere keer een stuk minder. Het heeft mij de nodige tijd gekost om alleen die bijeenkomsten bij te wonen die direct relevant zijn (of verplicht), tijd die ten koste gaat van daadwerkelijke hulp of presentie voor de mensen die dat juist ontberen. In die zin zie ik uit naar de kleinschaligheid en overzichtelijkheid van het dorp.

De afgelopen periode heb ik mijn werkzaamheden overgedragen aan Gianni Da Costa. Ik wil jullie bij dezen alvast bedanken voor twee mooie jaren in jullie midden!